skip to main |
skip to sidebar
De Zelda spellen waren altijd al een klasse apart. Met Twilight Princes heeft Nintendo zonder twijfel het beste deel tot nu toe afgeleverd. En dat was voor ons een hele opluchting. We waren doodsbenauwd dat de Wii besturing het spel om zeep zou helpen. In tegendeel: het besturen van de held Link ging nog nooit zo vlekkeloos. Zwaardgevechten, katapult schieten en paardrijden (soms alle drie tegelijk), het gaat zonder enig probleem. Beter dan ooit, zelfs. Als Link moet je een groot aantal kerkers doorkruisen om uiteindelijk de wereld te redden van de boze machten van een schemerwereld. Twilight Princes bevat schitterende kerkers met vele hersenkrakende puzzels en fantasierijke vijanden. Het spel is bovendien gigantisch. Ter indicatie: aan het eind van de eerste tempel hadden we er tien uur op zitten. Er zijn meer dan acht tempels. Genoeg spelplezier voor maanden, dus. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de mogelijkheid om te vissen: bijna een spel op zich! Deze korte recensie doet geen recht aan dit geweldige spel. Zelda moet je beleven.
Je bestuurt in Call of Duty 3 om beurten vier soldaten tijdens verschillende veldslagen. Je doel: Parijs bevrijden van de Nazi’s. De game bevat vele hectische gevechten en geeft een heel realistisch beeld van een gevecht tijdens de Tweede Wereldoorlog. Wij beleefden al veel plezier aan de 360 versie. Het was daarom even wennen aan de besturing met de Wii afstandsbediening. Je richt deze als was het je wapen. Met de stuurknuppel van de Nunchuck loop je. Dat werkt, maar is in het begin echt een kwestie van oefenen. Meer dan eens verlangden we terug naar de 360 controler. Toch blijkt na een uurtje dat het systeem prima functioneert en iemand die het spel voor het eerst speelt heeft, denken wij, veel minder problemen met de afstandsbediening. Grafisch is de game goed verzorgd, maar duidelijk minder gedetailleerd dan de 360 versie. Ook ontbreekt (heel jammer) de mogelijkheid om via internet te spelen. Call of Duty blijft een spannende game met veel hectische strijdmomenten. Heb je alleen de Wii dan is het de aanschaf zeker waard.
Laten we maar meteen duidelijk zijn: Wii Play is geen spel. Het is een interactieve handleiding voor de Wii afstandsbediening. Als we de game enkel op zichzelf zouden beoordelen konden we het niet echt aanraden. Het feit dat er een tweede Wii afstandsbediening bij het spel verpakt zit maakt echter alles goed. Wii Play bestaat uit een simpel schietspel, pong, tankslag en nog wat kleine games die stuk voor stuk een element van de nieuwe besturing tonen. Met schieten gebruik je de afstandsbediening als geweer, bij vissen is het een hengel, etcetera. De games zijn met meer spelers overigens best aardig, wat ons terug brengt bij onze eerste opmerking. De Wii komt pas volledig tot zijn recht als je er samen mee speelt, en daarom is een tweede afstandsbediening een must. Dat daar toevallig nog een geinige verzameling minigames bij zit is alleen maar mooi meegenomen. Wii Play is daarom de aanschaf zeker waard.
Een betere kennismaking met de nieuwe Nintendo Wii kunnen wij ons niet voorstellen. Wii Sports zit namelijk gratis bij de Wii console. Je speelt tennis, bowlen, golf, honkbal en boksen met de unieke Wii afstandsbediening. Tennis is zeer verslavend. De afstandsbediening beweeg je als was het de racket. Dit klinkt misschien eenvoudig maar het verandert de manier van spelen fundamenteel. De spellen zijn tegelijk bijzonder toegankelijk (zelfs verstokte niet-gamers hebben we met plezier Wii Sports zien spelen) maar voegt ook veel diepgang toe. De gevoeligheid van de afstandsbediening maakt bijvoorbeeld bij bowlen subtiel effect mogelijk. Golf voelt bijna ‘echt’. Boksen is een heel bevredigende manier om even wat agressie kwijt te raken. Slaan, dekking, uitwijken: het gaat allemaal zo natuurlijk dat je vergeet hoe revolutionair het allemaal is. En dat is de grootste prestatie van Nintendo: ze hebben werkelijk een apparaat ontwikkeld dat het hele gezin (van anti-gamer tot hardcore) kan boeien en Wii Sports laat dat als geen ander zien.
