Dit opiniestuk van mij staat vandaag in NRC Next
De roep om het verbod op gewelddadige videospellen laat veel zien over de onwetendheid en misverstanden die er bestaan onder politici. Deze heren en dames gaan er in de eerste plaats nog steeds uit van het idee dat een videospel altijd op kinderen is gericht. Dit is niet het geval. Sterker nog: het grootste deel van de titels die op dit moment op de markt komt richt zich op oudere en volwassen gamers. Spellen als Grand Theft Auto, Gears of War, Dead Rising, Resident Evil en vele honderden anderen zijn domweg niet geschikt of bedoeld voor kinderen.
Het zou voor ouders onduidelijk zijn? Nou, wie een winkel binnenloopt en de hoesjes van deze spellen bekijkt, ziet in één oogopslag dat er geweld in deze games zit. Daar hoef je de symbooltjes op de achterzijde niet eens voor te raadplegen. Iedereen kan zonder enige moeite een kindvriendelijk spel van een volwassen titel onderscheiden.
Games zouden bovendien schadelijk zijn voor jonge kinderen. Maar zijn bepaalde films dat ook niet? Geen ouder haalt het in zijn of haar hoofd om zijn of haar te jonge kind aan Dawn of the Dead, Pulp Fiction of het holocaustdrama The Pianist bloot te stellen. En als dat wel gebeurd dan maakt de ouder een fout. De genoemde films kunnen voor jonge kinderen behoorlijk eng zijn. Er vloeit bloed, er wordt grof taalgebruik gebezigd en de aanwezigheid van gruwelijke monsters (al dan niet menselijk) is de beste manier om nachtmerries te veroorzaken. Toch haalt geen redelijk politicus het in zijn of haar hoofd om deze films te verbieden.
Er is ook nog nooit aangetoond dat er een één op één oorzaak-gevolg relatie is tussen gewelddadige spellen of films en gewelddadig handelen. Dus hoewel je jonge kinderen uiteraard moet beschermen tegen buitensporige beelden, is er geen enkele reden om aan te nemen dat er op dit moment miljoenen zestien tot 35 jarigen achter hun Xbox of playstation muteren tot psychopathisch moordenaar. Bij de enkeling waar de stoppen wel doorslaan is heel wat meer aan de hand.
De grote commotie bij Europolitici is ontstaan dankzij het spel Rule of Rose. Een spel dat ‘aan zou zetten tot kindermishandeling.’ Nee, is niet zo. Het is een (niet zo best) puzzelspel, waarbij het meisje dat door de speler wordt bestuurd in een aantal scenes wordt gefolterd. Heel schokkend, misschien. Maar dat is heel wat anders dan ‘aanzetten tot’. Net zoals A Clockwork Orange niet aanzet tot verkrachting met een op het gezicht gebonden porseleinen penis.
Gewelddadige games verbieden is net zo verkeerd en slecht geïnformeerd als het verbieden van Pulp Fiction. Games moeten net zo behandeld worden als films. Als ouders dat doen is er niets aan de hand.
